Blank Ink

Sa isang liblib na baryo na napapaligiran ng makakapal na kagubatan, may isang abandonadong bahay na matagal nang kinatatakutan ng mga taga-roon—ang Bahay ng mga Mata. Ayon sa matatanda, hindi raw ito basta bahay… ito ay isang nilalang na nagmamasid. Sinasabing sa bawat bintana, sa bawat siwang ng dingding, may mga matang nakasilip—at sinumang makatagpo ng kanilang titig ay unti-unting nawawala sa sarili.

Dumating si Elia, isang batang manunulat na naghahanap ng inspirasyon matapos ang isang trahedyang sumira sa kanyang buhay. Hindi siya naniniwala sa mga kwento ng kababalaghan—hanggang sa mapilitan siyang tumira sa naturang bahay dahil sa murang upa. Sa unang gabi pa lamang, napansin na niya ang kakaiba: mga matang gumagalaw sa dilim, mga aninong tila sumusunod sa kanya, at isang presensyang hindi niya maipaliwanag—laging nakatingin.

Habang lumilipas ang mga araw, nagiging mas malinaw ang mga mata. Lumilitaw ang mga ito sa salamin, sa kisame, sa mismong balat niya. At sa bawat pagtitig ng mga ito, may mga alaala siyang nawawala… at may mga alaala ring hindi kanya ang pumapalit.

Unti-unting nauunawaan ni Elia ang katotohanan—ang bahay ay kumakain ng pagkatao sa pamamagitan ng mga matang nagmamasid, naghahanap ng bagong kaluluwa na maaaring angkinin.

At ngayong hindi na siya makaiwas sa mga titig na iyon, isa na lang ang tanong—

Hanggang kailan niya kakayaning ipikit ang kanyang mga mata… bago tuluyan siyang makita ng dilim?