Blank Ink

Ano ang mangyayari kung ang huling mensahe na matatanggap mo ay hindi pa talaga paalam… kundi isang pahiwatig na may bagay na matagal mo nang hindi nauunawaan tungkol sa sarili mong pagkawala?

Sa isang lungsod na laging basa ng ulan at puno ng mga gusaling tila nakalimot na rin sa mga taong nakatira sa loob nito, may isang lalaking unti-unting kinakain ng sariling alaala. Si Lucien Valderama, isang pasyente sa isang lugar na hindi malinaw kung tunay ba o bahagi lamang ng kanyang isipan, ay matagal nang nakakulong sa siklo ng paglimot at pag-alala—parang bang may mensaheng paulit-ulit na gustong bumalik sa kanya, ngunit hindi niya maabot.

Sa bawat pagpatak ng alas-dos ng madaling-araw, may mga bulong mula sa isang lumang device na matagal nang dapat patay. Mga mensaheng hindi niya matukoy kung galing sa nakaraan, sa kasalukuyan, o sa isang bagay na hindi na dapat umiiral. At sa bawat taon na lumilipas, isang partikular na mensahe ang laging bumabalik—parang sinadyang ipaalala sa kanya ang isang pangyayaring matagal na niyang tinatakasan.

Sa likod ng lahat ng ito, naroon si Elara—isang pangalan na tila nakaukit sa pagitan ng memorya at kasinungalingan. Isang babaeng ang koneksiyon kay Lucien ay hindi malinaw kung pag-ibig ba, pagkakasala, o isang bagay na mas masakit pa sa parehong konsepto. Ang bawat sulat niya ay tila may bigat na hindi dapat binabasa nang buo, dahil sa sandaling maintindihan, may isang bahagi ng katotohanan ang mawawala.

May hospice. May eksperimento. May mga alaala na maaaring burahin o ilipat. Ngunit ang tanong: sino ba talaga ang nagpapasya kung ano ang dapat manatili at kung ano ang dapat mawala?

Habang unti-unting nagiging manipis ang hangganan ng realidad at alaala, nagsisimulang lumitaw ang mga piraso ng katotohanang hindi dapat pinagsama-sama. Mga bagay na mas mabuting hindi na lang binubuksan. Mga mensaheng dapat sana’y nanatiling hindi nababasa.

At sa gitna ng lahat ng pagkalito, isang tanong ang babalot sa buong kwento:

Kung ang huling mensahe ay magpapakita ng buong katotohanan—pipiliin mo bang basahin ito, kahit alam mong may bahagi ng sarili mong mawawala pagkatapos?

Dahil minsan, ang pinaka-mapanganib na bagay sa mundo ay hindi ang pagkalimot…

kundi ang maalala ang lahat sa huling pagkakataon.